lunes, 9 de febrero de 2009

Vergoña (Cerrado por derribo)





Nos seus inicios, durante o período de xestación e parto deste blog, concebiuse como un espacio aberto no que puidesemos compartir opinións e aprender un pouco os uns dos outros. Como experimento, pintaba bastante ben, eran días de viño e rosas.
Pero nalgún punto desta película as cousas empezaron a torcerse, algún comentario subido de ton ou cun punto humorístico non entendido, empezaron a aparecer persoaxes secundarios, que baixo o amparo dun pseudónimo aproveitaron a situación para radicalizar as súas posturas ou traspasar o límite do que debería ser unha conversa edificante.
En fin, que chegados a este punto con persoaxes como La Libertad, Miedo me dá, Teodosio II... non sei ata que punto merece a pena seguir con esto...
Que cada quen mire o seu propio ombligo, a min este blog hai tempo que empezou a parecerme un circo, e non teño ningún interés en manter aberto un circo. Así que, cerrado por derribo.
Creo que me estou convertindo en algo que non me gusta nada....

Robert Allen Zimmerman.

5 comentarios:

Anónimo dijo...

Si en algún momento mis comentarios han servido para la toma de tal decisión pido mis más sinceras disculpas y en lo que a mi respecta, ojalá que no sea cierto el cierre definitivo de este blog, donde personalmente he aprendido bastantes cosas, e incluso he aprendido a formarme una opinión personal sobre los temas q la vida nos depara, cosa que antes me costaba mucho. Si le reconforta, sr zimmerman, a mí me ha ayudado.

Siempre Corocotta.

Anónimo dijo...

Estimado Sr. D. R. A. Zimmerman,

Lamento tener que oir eso.

Creo no haber faltado al respeto a nadie y sólo he mostrado mi opinión, radicalmente discordante en los últimos temas con la de ud. Las opiniones, por muy distantes que sean, siempre pueden mostarse con repesto y educación y, por qué no, con ironía. Si la ironía ha sido el pecado, entonces hemos pecado ambos.

No obstante, coincido con el/la anterior usuario/usuaria en que ojalá no sea el cierre definitivo. Y si lo es... de nuevo lo lamento.

En cualquier caso yo también creo mejor retirarme definitivamente de este, su blog, dadas las circunstancias. Hasta siempre!

Saluti.

Teodosio il Secondo.

Anónimo dijo...

Caro Dottore:
Lamento su -todavía reversible- decisión.
Su blog es, muy buena, extraordinariamiente buena.
Me ha dejado gratamente sorprendido por su creciente equilibrio y pragmatismo, lo que ha hecho ganar día a día una mayor asistencia de "fieles".
Solamente comprendo esta decisión en el ámbito de recuperar tiempo para otros menesteres. Si es así, nuestra (mi) comprensión.
Desde esta visión de un sexasexigenario (especie inextinguible de mix compuesto de viagra y pragmatismo, en un lecho de vino y rosas, como si fuese una receta de Ferran Adria cuyo ingrediente básico fuera huesos de pollo viejo)lamento que nos deje.
Pero si vuelve, aunque sea una vez cada quincena,.....me alegraré.
Reciba un afectuoso abrazo cuasisenil.
Freixo


Si nos vuelve a deleitar: Gracias,

Anónimo dijo...

Bueno, esto si que no lo esperaba.

Pero pensándolo bien desde aquí mi apoyo y también mostrar mi asombro por esta repentina decisión. Ahora mismo no tengo tiempo para leerme 25 o 40 comentarios, así no voy a juzgar a nadie.

Sólo pienso que si ya no te proporciona ninguna satisfacción y los diálogos se convierten en discusiones, mejor a otra cosa mariposa. Para eso hay miles de foros en internet.

Piensa que quizás podrías abrir otro sólo permisos de lectura y escritura sólo para determinados usuarios. En cualquier caso, también opino que las opiniones discordantes son enriquecedoras siempre cuando haya respeto por ambas partes.

Me voy pal sobre. Hasta la próxima a los usuarios de este blog.

Saludos.

Caponata.

Anónimo dijo...

Se me olvidaba una cosa estimado sr zimmerman; dado que esto parece ir totalmente en serio...por lo cual me siento un poco fastidiado (ello no implica que no entienda su planteamiento, puesto que cuando uno no está contento, lo mejor es dejarlo, faltaria plus),me gustaría comentarle que cuando ud quiera y guste de ello, podemos debatir junto a una buena copa y un buen puro del bonche. Y si, tiene a bien volver algún día, en lo que a mi respecta, será motivo de fiesta.

Un fuerte abrazo y hasta siempre amigo, Corocotta se despide.